اشعار

قسم به فـیض دو چندان آن گـلوبـندش            تمام عـالـم امکـان شـده‌ست دربـنـدش

دلیل خوف و رجای تمام عـالم اوست            که اخم او شرر و جنّت است لبخندش

بهشت، عاقبتِ "مَنْ اَحَبَّ فاطِمَه" است            خوشا به حال کسانی که دوست‌دارندش

نه مثل هاجر و مریم، نه مثل آسیه بود            نبوده است و نـیـایـد کـسی هـمانـنـدش

هر آنکه دست رسانده به چادر زهـرا            گرفـته راه سـعـادت، نـمی‌دهم پـنـدش

نداشت غیر عـلی کـفـو دیگر این بانو            به حکم شخص خدا بوده است پیوندش

مخـاطب همۀ عـاشـقانه‌های عـلی‌ست            که شرح سورۀ "نور" است زیر روبندش

مرید مـرتبـۀ هـمـسرش عـلی هـستـیم            علی الخصوص مرید حسین فرزندش

بی فـاطـمه سـلالۀ کـوثـر نـداشـتـیم            محشر بدون فـاطمه محـشر نداشتیم

خلقت، جمال زهرۀ زهرا اگر نداشت            آئـیـنـه‌ای بـرابـر حــیـدر نـداشـتـیـم

هستی اگر به فاطمه زینت نمی‌گرفت            هرگز به فعل عاطفه مصدر نداشتیم

خـیر کـثـیـر و اُمِّ ابـیـهـایی‌ات نـبود            تـصویر مـهـربـانی مـادر نـداشـتـیم

مادر اگر خطاب شدی در کلاممان            ما را بـبخـش! واژۀ بـهـتـر نداشـتیم

ذره‌نـوازی‌ات به سر شاعـران نبود            در مدح نـور این همه دفتر نداشتیم

ای آنکه از لباس عروسی گذشته‌ای            ما نیز چـشم از کـرمت بر نداشـتیم

می‌زنم جار که غمخوار فقط فاطمه است            تا ابـد مـاه شب تـار فقـط فاطمه است

دشـمـن ما همه دنـیـا بـشـود یا نـشـود            غـم نـداریم اگر یـار فقط فـاطمه است

بـانـویی که نـظـرش عـلت آرامـش ما            شده در لحظۀ دشوار فقط فاطمه است

آن که وقـتی ز کـسی کار نیـاید اصلا            وا نماید گره از کار فقـط فاطمه است

آنکه بر مردم عالم، همه‌دم خیر رساند            چه به خلوت چه به انظار فقط فاطمه است

دسـت پـروردۀ زهـراسـت ابـاعـبـدالله            تا ابد مـادر احـرار فـقط فـاطمه است

محرم و مادر و عمخوار حسن نصرالله            قـبـلۀ قـاسم سـردار فقط فـاطـمه است

عشق حیدر نشود قسمت هر بی‌سر و پا            عاشق حـیدر کـرار فـقـط فاطمه است

همه دیدند که او یک‌تنه شد لشکر حق            همه دیـدند عـلـمدار فقـط فـاطمه است

کُنهِ اسرارِ قضا، رازِ قدَر با زهـراست            شب به شب نور شبستان سحر با زهراست

نیست در سیـرۀ ما هـیچ شکـسـتی با او            سرفراز است دل شیعه اگر، با زهراست

معرفت از درِ این بیت ببر، عمر کم است            هرچه خیر است در این دورِ قمر با زهراست

نقـش کـردند شهیدان حرم با خط خـون            فتح با فاطمه و صبحِ ظفـر با زهراست

لطف او بود اگر بـیـرق ایـران بالاست            حفظ این خطه از امواج خطر با زهراست

آنچنان ریخت مدیـنه به هم از هیبت او            همه گفتند که شمشیر دوسر با زهراست

"چادرت را بتکان روزی ما را بفرست"            دست ما خالی و یک نیم‌نظر با زهراست

آنچه فیض است در این گریۀ بارانی ماست            اشک از او خواه که این زاد سفر با زهراست

"تـوحـیـد" بی ولای تو معـنا نمی‌شود            راه خــدا بــدون تــو پـیــدا نـمـی‌شـود

فردا که حکم "عدل" خدا خوانده می‌شود            چـیزی بـدون اذن تـو اجـرا نـمی‌شود

تنها زنی که فخر "نبـوّت" شده، تویی            هـر دخـتـری که اُمّ ابـیـهـا نـمـی‌شـود

اصلاً به یُمن بودن تو این "معاد" هست            بی‌تو حساب و حشر که برپا نمی‌شود

دست نیاز کل "امامت" به سوی توست            فــرمــودۀ امـام کـه حـاشـا نـمـی‌شـود

روح اصول دین خداوند فـاطمه است            اسـلامِ بـی مـحـبـت زهــرا نـمـی‌شـود

بی‌خود نـبـی مـقـام به زهـرا نـمی‌دهد            بی‌خود به پای دخـتر خود پا نمی‌شود

اخلاص فاطمه‌ست که او را بزرگ کرد            بی‌خود که رتبه این همه بالا نمی‌شود

آدم بدون فاطمه خـوشبخـت می‌شود؟!            احـساس می‌کـنـد شـده امـا نـمی‌شـود!

این زندگی که بی‌تو به دردی نمی‌خورد            دنـیـا بـدون فــاطـمـه دنـیـا نـمـی‌شـود

سوگـند می‌خـورم که فقـط شاعر توأم            غـیر از بـرای تـو دهـنم وا نـمی‌شـود

خسته و مضطر شدی هرگاه؛ یا زهرا بگو            بسته شد وقتی به رویَت راه؛ یا زهرا بگو

تا که مِهرش در وجودت بیشتر جاری شود            با دلی از عـاشـقی آگـاه؛ یا زهـرا بگـو

توبه‌ات تا که قبول افتد بگو: جانم حسین            تا شوَد کـوهِ گـناهَـت کاه؛ یا زهـرا بگو

با دعایش دور خواهد کرد از عصیان تو را            تا نباشی لحـظه‌ای گمراه؛ یا زهرا بگو

دلبری کن از عـلی در زیرِ ایوانِ نجف            هر سحر با نغمه‌ای دلخواه؛ یا زهرا بگو

در میان روضه هر چه از فراق کربلا            گریه کردی و کـشیدی آه؛ یا زهرا بگو

إذنِ پابوس پسر بی‌واسطه با مادر است            کـربـلا رفتی اگر گهگاه؛ یا زهـرا بگو

روی تلّ زیـنـبـیه مثل زینب بیـقـرار...            خیره بر گـودالِ قـتـلگاه؛ یا زهرا بگو!

عـطـر بـهـار از جـانـب دالان می‌آید            دارد صدای خـنـده از گـلـدان می‌آیـد

این کوچه‌ها را آب و جارو کرده باران            این اولین روزی‌ست که مهمان می‌آید

این اولین روزی‌ست که افطار خود را            دادی به آن مسکین که در قرآن می‌آید

حـالا دوبـاره بـوی نـان پـیـچـیـده اما            دارد یتـیـمی خسته، سرگردان می‌آید

مثل گـلـوبـنـدت اسـیـری را رهـا کن            امشب اسیری بی‌سر و سامان می‌آید

از برکت نانی که بخـشیدید، هر سال            بـر خـاک گـنـدم‌زار ما بـاران می‌آید

شیراز، قم، مشهد، خدا را شکر بانو            عـطـر تو از هر گـوشۀ ایران می‌آید

هرگز نمی‌گـنجـیـد در وصف قـلـم‌ها            مدح شما در سـورۀ انـسـان می‌آید...

خدا نوشت به اسم شما سپـیـده‌دمـان را            و آفـرید به نـام شـما زمین و زمـان را

نوشته بود خـدا پیـش از آفـریـنـش دنیا            به مهر حضرت صدّیقه آب‌های روان را

به قلب پاک شما ریخت چشمه‌های یقین را            ز کنه ذات شما دور ساخت حدس و گمان را

همیـشه‌های خـداونـد بوده‌اید از آن رو            که آفـریـد به پـاس شما تمـام جهـان را

اشارتی‌ست به دست همیشه سبز شماها            بهارتان که ندیده‌ست رنگ و بوی خزان را

به اسم اعظم زهـرا گشوده‌اند رسولان            اگر به معجزه‌ای قفل دردهای نهان را

در این همیشه که غربت نشسته بر سر عالم            سپـرده‌ایم به دستـانـتـان دل نگـران را

مریم به جز تو اُسوۀ دیگر نداشته است            صبری شبیه صبر تو هاجر نداشته است

راز حدیث قدسی لولاک؛ چیست؟چیست؟            اینکه جهانِ بی تو پیـمـبر نداشته است

«إنـا لَحـافـظـون» خـدا را تـویی دلـیل            انجیلِ دست خورده که کوثر نداشته است

این اعـتـقـاد شـاکـلـۀ مـذهـب من است            شیعه به غیر فاطمه مـادر نداشته است

اسـلام بی ولای تو و بـغـض دشـمـنت            مثل پـرنـده‌ای شده که پَـر نداشته است

این ارث مادر است که زینب دو چشم را            یک لحظه از امام خودش برنداشته است

*إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ (سورۀ حجر، آیه ٩)

سلام صبح‌ترین صبحِ نابِ عالمِ امکان!            نبوده پیش و پس از تو به غیر شام غریبان

سلام جلوهٔ ذات خدا و طورِ هو النّور!            سلام عصمتِ محض و سلام ذاتِ درخشان!

نماز برده تو را هل اتی و کوثر و تطهیر            همیشه‌ مـستِ تو است آیه آیه آیهٔ قـرآن

تـمـامِ آیـنـه‌هـای شـکـوهِ فــضـلِ الـهـی            ظهـورِ پـاکِ تو را بوده‌اند آینـه‌گـردان

اگر به چشمهٔ باران، غبارِ چشم بشویند            به شست و شوی خود آمد به سوی چشم تو، باران

اگر به شانهٔ کوه، ابرها به گریه می‌افتند            به شـانهٔ تو بگـریـند کـوه‌های پـریشان

عـلی‌ست آیـنـهٔ حق، عـلی‌ست آیـنهٔ تو            چه رازی وُ چه بگوید زبانِ گنگِ من از آن؟

دچارِ لطفِ توأیم و علی و احمد و آلش            کسای مِهرِ تو بـادا همیشه پرچم ایران

اول دفــتــر بـه نــام خــالــق اکـبـر            آن‌کـه سِـزَد نــام او در اولِ دفــتــر

خویش مگر وصف خود کند، که ثنایش            هست زِ ادراک واصفان، همه برتر

نکته‏‌ای از قدرتش بس، این‌که بگویم            اوست علی‌آفـرین و فـاطـمه پرور!

عـصـمـت کُـبری ولـیـة‌اللَّهِ عُـظـمی            قُــرّةُ‌ عَـیـنِ الـنـَّبـی حـبــیــبــۀ داور

ای به مَثَل بی‌مَثَـل چو ایـزدِ یـکـتـا            ایـزد قَــیـّوم را تـو نــورِ مُـصـوَّر!

شـــأن تــو در إنَّــمــا وَلِــیّــُکُــم الله            با حق و با احمد و عـلی‌ست برابر

چشم و چراغت دو گوشوارۀ عرش‌اند            راحت جانت دو نازدانه، دو دخـتر

از پی «قالوا بلی» وِلای تو زهـرا            عرضه بر ارواح انبیا شده یک‌سر

چشم همه انس و جن به درگه لطفت            دیدۀ کَرُّوبیان چو حلـقه، بر این در

تـا که خـدا فـخـر آورَد به مـلائـک            جانب محـراب خیز و روی بیاور!

در عجب از عِلم تو عـلی، ولی الله            مـفـتخر از دسـت‌بـوسیِ تو، پیـمـبر

حبل متینِ هزار عارف و عامی‌ست            هر نخی از چادرت به عرصۀ محشر

لب به شـفاعت تو باز کن که نمـانَد            جـای شـفـاعـت برای شـافـع دیگـر

بهر شفاعت، تو را بس است در آن‌روز            دست اباالفضل و خون محسن و اصغر

هر که پنـاهـش تویی، پـناه دو عالم            وآن‌که شفیعش تویی، شفیع به محشر

حـضـرت باقـر برای چارۀ هر غـم            نـام تـو مـی‌بُـرد بـر زبـان مـطـّهـر

خـانـۀ تو، کـعـبـۀ امـیـد سه حـجـّت            بیت تو، معراج صبح و شام پیـمبر

ای زن مـردآفـرینِ عـالَـم هـسـتـی!            وی ز دل و جان گذشته، در ره همسر

کـشـتــۀ راه خــدایـی و هــدفِ تــو            امر به معروف بود و نهی ز منکر

مدح تو ارزنده‌تر ز خواندن هر ذِکر            داغ تو سوزنـده‌تـر ز هر غـم دیگر

ای دل ما در هوای قـبر تو سوزان            قـبر تو و اسـم اعـظـم است بـرابـر

ای بـهـشتِ قُـربِ احـمد، فـاطمه!            لـیـلــةالــقــدر مـحــمـد، فـاطـمـه!

ای خـدا مـشـتـاقِ یـا رب یـا ربت            ای ســلام انــبــیــا بــر زیــنـبـت

عـالـم خـاکی، مـحـیـط غــربـتـت            آفـریـنـش، گـشـته گم در تـربـتت

کـاروانِ دل، روان در کـوی تـو            قـبــلــۀ جــان مـحــمـد، روی تـو

مـشـعـل شـب‌هـای احـیـای عـلـی            نـقـش لبـخـنـدت مـسـیـحـای علی

خلق عالم، سائل و روزی‌خورت            لیف خـرما وصـلـه‌هـای چـادرت

ای سه شب بی‌قوت و، از قوت تو سیر            هم یـتـیـم و هم فـقـیـر و هم اسیر

وحی، بـی ایـثـار تـو کـامـل نـشد            هـل اتی، بـی‌نـان تـو نـازل نـشـد

آن که خـاک مـقـدمـش جـان همه            گـفت: جـان مـن، فـدای فـاطـمـه!

ای که در تصویـر انسان زیستی            کـیستی تو؟ کـیستی تو؟ کیـستی؟

فوق هر تعریف و هر تفـسیر هم            پــاک‌تــر از آیــۀ تــطــهــیـر هـم

ای سـجـود آورده بر پـای تو سر            ای خـدا هم از نـمـازت مـفـتـخـر

مرتضی را محو صحبت کرده‌ای            غرق در دریای حـیرت کـرده‌ای

مدح تو کی با سـخـن کـامل شود            وحـی بـایـد بـر قــلـم نـازل شـود

آســمــانـی‌ هـا مـسـلـمــان تــوأنـد            بــنــدۀ مـقــداد و سـلــمـان تـوأنـد

آنچه هست و نیست فیض عام توست            خوش‌ترین ذکر امامان، نام توست

از نـبی تا حـضـرت مهـدی، همه            ذکـرشـان یا فـاطـمـه یـا فـاطـمـه

ای گـدا با کـوه غـم، خـرسـنـدِ تو            حـلِّ صد مشکـل ز گـردنـبـنـدِ تو

شمع جمع اهل محشر چهر توست            مُهر هر پرونده مُهر مِهـر توست

جز تـولای تو دست‌آویـز نـیـست            بی تو رستاخیز، رستاخیز نیست

دستـگـیـر خلـق در مـحـشر تویی            منـجی و بـخـشـنـده و داور تویی

محشر از فیض تو گـلباران شود            عـفـو، مـشـتـاق گـنـه‌کـاران شود

صحنۀ محشر همه پابست توست            اخـتیار نار و جـنت دست توست

مِهر تو روز قیامت هستِ ماست            ریشه‌های چادرت در دست ماست

روز محشر کار ما با فـاطمه‌ست            نـقـش پـیـشـانی ما یا فـاطـمه‌ست

بی‌کسیم و جز تو ما را نیست کس            روز وانـفـسـا تـو را داریم و بس

از کـرامـت بـر جـبـیـن مـا هـمـه            ثـبت کـن «هـذا محبُ الفـاطـمه»

تمام "عشق" خطی از کتاب فاطمه است            و نـور ذره‌ای از آفـتـاب فاطمه است!

به اسـتـنـاد بـیـانـات سـیـزده مـعـصوم            بهشت هشت درش جمله باب فاطمه است!

بـرابـر پــدر خــاک، مـــادر آب اسـت            امیـر کل جهـان بـوتـراب فاطمه است

شروع نهـضت سـرخ مـدافـعـان حـرم            میان کوچه و از انـقـلاب فـاطمه است

کدام کوچه؟ همان کوچه‌ای که کفر در آن            شکست خوردۀ فصل‌الخطاب فاطمه است

خوشم که شیعه‌ام و چشم من به روز حساب            به ذره‌پـروری بی‌حساب فاطمه است!

یـاس یـاسـیـنی و سرسلـسـلۀ سـاداتی            بـانـوی هر دو جـهـان، سیّدۀ جـنـّاتی‌

کوثـر و قـدر بُوَد جلوه‌ای از منزلتت            روح قــرآنـی و تـفـسـیـرگـر آیــاتــی

والضحی نور مناجات و نماز شب توست            از زمین تا به سماوات برین مشکاتی

در مدیحت سخن بضعةُ منّی گویاست            نه همین دختر و مادر که نبی مرآتی

جلوۀ نور تو در چشم علی رنگین بود            پـنج نـوبت نه، که مهـر همۀ اوقـاتـی

سـبب خـلـقـت این عـالـمی و می‌دانـم            نرسد عقـل به درکـت، که الهی ذاتی

سائلی دست تهی از درِ آن خانه نرفت            که کرمخانۀ جـود و کرم و خـیـراتی

روح ایثـار تو جان بر تن اسلام دمید            که در آئـیـنـۀ تـوحـیـدپـرسـتی مـاتـی

نه در امروز که چشم همه در حشر به توست            از ازل تـا به ابـد قـبـلـه‌گـه حـاجـاتـی

فیض نور نظرت را ز«وفایی» تو مگیر            تا بگـویـند که امـضـاگـر این ابـیـاتی

ای بهشت از نور رویت، دل‌پذیر            خوبی‌ات در هر دو عالم بی‌نظیر

از دعایت ابر غـفـران، اشک‌ریز            از دعایت، بحر رحمت، موج‌خیز

کن دعا، تا مردمان، یک‌‌رو شوند            تا ملائک، جـمـله آمـیـن‌گـو شوند

کن دعـا، ای عرش اعـلیٰ پایه‌ات            پیش از اهل خویش، بر همسایه‌ات

گر نمی‌گـفت از تو هـمسر یا پدر            کس نبود از حَسب حالت، با خبر

چون پیمبر را به رو، در، وا کنی            شـرم از مـهــمـان نـابـیـنــا کــنـی

تـاول دسـتــان کــاری، پـنــد تــو            خـطِّ بـنـد مـشـک، گـردنـبـنـد تــو

روح ایـمـان دیـدۀ بـیـدار تـوسـت            با یـتـیـمان‌ مهـربـانی کـار توست

در جهان، تسبیحت ای نیکوسرشت            خلق را یک در، ز درهای بهشت

از غـمـت ای پـیـش حق، با آبـرو            ابـر بـغـضی تـلـخ، دارم در گـلـو

بـغـضم آیـا از حـدیث کـربـلاست            یـا ز یـادِ دردِ پـهـلـوی شـمـاست؟

در دلم این بغـض غـوغـا می‌کـند            آخـرِ این شـعـر، سـر، وا می‌کـند

وحی، خـیـرالنـساش می‌گـوید            خود مدیـحـش خداش می‌گوید

آنکه وحی است منطقش صد بار            "جـان بـابـا فـداش" مـی‌گـویـد

مـصـطـفی بر جـلال او قـائـل            مـرتـضی از وفـاش می‌گـویـد

در تکـامـل کـمـال، حـیـرانش            نقص، از خود جداش می‌گوید

کـعـبـه آئـیـنـه‌دار رخـســارش            مـروه هم از صفـاش می‌گوید

وحی حق را ز بعد ختم رسل            جـبـرئـیـل از بـراش می‌گـوید

روز از کارِ خـانه و دسـتـاس            نـیـمه‌شب از دعـاش می‌گـوید

کـوه از بـار درد او به سـتـوه            ابـر از گـریـه‌هـاش مـی‌گـویـد

وصف او گرچه گفـته‌اند بسی            آنچه شـاید، نگـفته است کسی

به نـام نـامی زهـرا، به نـام مـادرهـا            سـلام مـا بـه امــام تــمــام مــادرهـا

که فـاطـمه‌ست هـمیـشه امام مادرها            به لطف فـاطـمه هستم غـلام مادرها

غـلام خـانۀ زهـرا حـسابـمان کردند

برای نوکـری‌اش انتـخـابـمان کردند

هزار شکر، نوشـتـند نوکـرش باشیم            هزار شکر که گـفـتـند قـنبرش باشیم

گـدای خـانـۀ او تا به آخـرش بـاشـیم            اجـازه داد به ما، حـلـقۀ درش باشـیم

به روی شانۀ خود دست رحمتی داریم

غـلام فـاطـمه‌ایم و چه عـزّتی داریم

بهـشت زیر قـدم‌های مـادرانۀ اوست            بهشت گـوشۀ دنجی ز آشیانۀ اوست

بهشت زمزمه‌های شب و شبانۀ اوست            بهشت گرمی نان و تنور خانۀ اوست

قسم به گردش دستاس و گرمی نانش

نشـسـته‌ایم سـر سـفـره‌های احـسانش

تـنور عـالـمیان گرم شد به برکت او            شدند خـلق، خـلائق همه به عـلت او

قسم به شوکت زهرا، قسم به عزت او            به عرش و فرش می‌ارزد فقط دو رکعت او

سلام ما به قیام و قعـود و یا رب او

سلام ما به قنوت و به سجدۀ شب او

به حب فاطمه اینجا که راهمان دادند            ثـواب کوه به یک ذره کاهمان دادند

به زیر چادر زهـرا، پنـاهـمان دادند            برات اشک به غم‌های شاهمان دادند

شدیم گریه‌کنِ روضۀ حسین و حسن

یکی بدون حرم شد، یکی بدون کفن

هر که با زهراست احساس سخاوت می‌کند            «مور این وادی سلیمان را ضیافت می‌کند»

فرشیان نه، عرشیان هم رو به او می‌ایستند            در میان خـانه‌اش وقـتی عـبادت می‌کند

مرتضی بر فاطمه یا فاطمه بر مرتضی!            کیست که بر دیگری دارد امامت می‌کند؟!

هرچه مولا مدح خود را کرد، مدح فاطمه‌ست            آیـنه از شـأن هـمـتـایش حکـایت می‌کند

روز محشر که بیاید کار دست فاطمه‌ست            مرتضی می‌ایستد، زهـرا قیامت می‌کند

رشته‌ای از چادرش هم دست ما باشد بس است            رشته‌ای از چادرش؟! آری شفاعت می‌کند

سـلام فـاطـمـه، ای جـلـوۀ شـکـیـبـایـی            که نور حُسن تو جان می‌دهد به زیبایی

تویی تو روح ولایت به هر ولی، سوگند            تویی تو عصمت یکتا، قسم به یکـتایی

ز خاک پای تو جوشد افـاضۀ ملکـوت            ز آســتــان تـو خــیــزد بـهــار دانـایـی

هرآن که را تو شفاعت کنی به روز جزا            سـزد شـفـیـع قـیـامـت شـود به تـنهـایی

بهـشت عـاشق آن کس که سائل تو بوَد            کـه سـائـل تـو بـوَد کـیـمـیــای دارایـی

نبی که دست تو بوسیده، پس روا باشد            که خـاکِ پای تو بوسد سپـهـر مـیـنایی

ز کور چهره بـپـوشی که نـشنود بویت            الا! حـیـای مـجـسـم! فــروغ بـیـنـایـی!

نـگـیـن فـضـۀ تـو خــاتــم سـلـیـمــانـی            نـگـاه بــوذر تـو مـعـجـز مـســیـحـایـی

قـلـم گـذاشـته تا سر به صفـحـۀ تـاریخ            تو را سـتـوده به مـظلـومی و تـوانـایی

چرا به گریه چنین خو گرفته‌ای زهرا؟            الا ز خـنـدۀ تـو عـشـق را شـکـوفـایـی

حریم خانه‌ات آنجا که مکتب وحی است            کجا و حـمـلـۀ سنـگـین‌دلانِ هـرجـایی؟

علی‌ست باخبر از ماتمت که می‌سوزد            ز داغ گـل، جگـر لالـه‌های صحـرایی

چکیدۀ گل رخسار مصطفی زهراست            عصارۀ نفـحات خوش خـدا زهراست

سـلالـۀ خـلـف خـتـم مـرسـلـین یـعـنی            خـلاصـۀ همه آیـات انـبـیـا زهـراست

زلال نـور رسالت در او نمایان است            چرا که آیـنۀ مـصـطـفی‌نـما زهراست

کسی که ذکر دعایش میان هر دو نماز            شده‌ست ورد زبان فرشته‌ها زهراست

گلی که باغ شهادت از او به بار نشست            چـراغ‌دار شهـیـدان کـربـلا زهراست

دلا چو غنچه شکایت ز کار بسته مکن            امیدوار که باشی، گـره‌گشا زهراست

اگر که کـوه غـم افـتاده روی شانۀ تو            علاج کار تو یک یا علی! و یا زهراست!

اگر چه کـشـتی پهـلـو گرفـته می‌مـاند            تو را چه باک ز توفان که ناخدا زهراست

مگو که راه رسیدن به عشق طولانی‌ست            چرا که فاصله‌اش از حسین تا زهراست

مراقبت کن از آن مضجع شریف، ای عشق            به هوش باش که دار و ندار ما زهراست

چنین غریب اگر در بقـیع پنهان است            مسلّم است که گنجی گران‌بها زهراست

مـدیـنـه! گـوهـر ما آرمـیده در دل تـو            گواه باش که گـنجـیـنۀ حـیا زهراست

اگر در آتش کـین سوخته‌ست خانۀ او            تو دردمـنـد بـیا؛ خـانۀ شـفا زهـراست

دلا سراغ مگـیـر از مـزار پـنـهـانـش            نگـاه کن ز کجا تا به ناکجا زهراست